Η απώλεια αποτελεί αναπόφευκτο κομμάτι της ανθρώπινης εμπειρίας. Κάθε φορά που ερχόμαστε αντιμέτωποι μαζί της , ανοίγει ένα πεδίο εσωτερικής αναστάτωσης και αναδιοργάνωσης. Μέσα από μια διαδικασια αναστοχασμού μπορούμε να δώσουμε νέο νόημα σε ο, τι μας συμβαίνει, και με αυτόν τον τρόπο να ξεπεράσουμε τον πόνο και τη στεναχώρια που κρύβεται πίσω από την απώλεια. Η απώλεια είναι ένα βαθιά ανθρώπινο βίωμα, ένα πέρασμα που όλοι καλούμαστε κάποια στιγμή να διασχίσουμε. Κάθε φορά που την αγγίζουμε, κάτι μέσα μας αναταράσσεται∙ οι ισορροπίες μας μετακινούνται και ο εσωτερικός μας κόσμος αναζητά νέες μορφές οργάνωσης.
Μέσω του αναστοχασμού μας , μπορούμε σταδιακά να συναντήσουμε τον πόνο που γεννά η απώλεια, να του δώσουμε χώρο και να του επιτρέψουμε να μεταμορφωθεί. Έτσι, σιγά-σιγά, ανοίγεται η δυνατότητα να ξαναβρούμε νόημα, να ανακαλύψουμε νέους τρόπους σύνδεσης με τον εαυτό μας και με ό,τι παραμένει ζωντανό στη ζωή μας.
Η εβδομάδα που πέρασε ήταν για μένα εβδομάδα απώλειας — και αποτέλεσε αφορμή να ξαναέρθουν στην επιφάνεια όλες οι προηγούμενες που σημάδεψαν τη ζωή μου. Κάθε μία λειτούργησε ως σημείο αναφοράς για αλλαγές στάσεων, επαναπροσδιορισμό αξιών και αναζήτηση νέου νοήματος.
Ταυτόχρονα, μου υπενθύμισε ότι δεν έχω σταματήσει να κινούμαι μέσα στον φαύλο κύκλο από τον οποίο έχω βάλει στοχο να βγω. Το καθοριστικό βήμα προς την αλλαγή, όμως, παραμένει ακόμη μπροστά μου.
Ποιες όμως ήταν οι απώλειες εκείνες που με οδήγησαν σε αλλαγή και ανανοηματοδότηση;
Η απώλεια της μητέρας: Όταν χρειάζεται να ξαναχτίσεις την ταυτότητά σου
Η πρώτη μεγάλη απώλεια, εκείνη της μητέρας, έφερε στην επιφάνεια μια βαθιά υπαρξιακή ανάγκη: να επαναπροσδιορίσω την ταυτότητά μου και τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο.
Η αποδοχή ότι οι σχέσεις δεν ήταν —και δεν θα είναι ποτέ— όπως εγώ θα ήθελα, δημιούργησε μια έντονη εσωτερική αντίσταση. Μια δυσκολία που μπορούσε να ξεπεραστεί μόνο μέσα από μια νέα νοηματοδότηση.
Η διαδικασία αυτή είναι επίπονη και απαιτητική. Έπρεπε να αφήσω πίσω μου τις ιστορίες που είχα πλάσει για τον εαυτό μου και τους άλλους — ιστορίες που τροφοδοτούσαν τον πόνο αλλά μου έδιναν και ένα είδος ταυτότητας.Κι όμως, μέσα από αυτό το μονοπάτι αναδύθηκε μια πιο ώριμη κατανόηση, κι άνοιξε χώρος για αγάπη, συμφιλίωση και συγχώρεση.
Η απώλεια του αδερφού: Ο χρόνος δεν πρέπει να αναλώνεται παθητικά
Η απώλεια του αδερφού μου λειτούργησε ως μια ισχυρή υπενθύμιση της ευθραυστότητας της ζωής.
Το γεγονός ότι έφυγε νέος, έχοντας ζήσει μια περιορισμένη και σχεδόν απομονωμένη καθημερινότητα, με οδήγησε σε μία βασική συνειδητοποίηση:ο χρόνος δεν πρέπει να ξοδεύεται σε παθητική ύπαρξη.
Αυτή η εμπειρία έγινε καταλύτης αλλαγής. Γέννησε μέσα μου την ανάγκη να μετακινηθώ από τη θέση του παρατηρητή στη θέση του συμμετέχοντος.
Να επιλέγω όσα έχουν νόημα για μένα.Να δίνω χώρο σε όσα με κάνουν χαρούμενη.Να ζω σύμφωνα με τους δικούς μου κανόνες.Να επιτρέπω στον εαυτό μου να υπάρξει με μεγαλύτερη αυθεντικότητα.
Η απώλεια του πατέρα: Η ζωή είναι μια ανάσα.
Η απώλεια αυτή έφερε στο προσκήνιο νέες συνειδητοποίησεις:
Πρώτη: η ζωή είναι κυριολεκτικά μια ανάσα.Το ένα δευτερόλεπτο αναπνέεις και ζεις∙ το επόμενο σταματάς να αναπνέεις και χάνεσαι.
Αυτό το βίωμα δεν χωρά εύκολα στο μυαλό.
Δεύτερη : ενώ μία ζωή σβήνει, αν κοιτάξεις έξω από το παράθυρο, θα δεις τον κόσμο να συνεχίζει όπως και πριν. Η καθημερινότητα κυλά σαν αυτή η ζωή να μην υπήρξε ποτέ.
Αυτές οι συνειδητοποιήσεις ήταν συγκλονιστικές για μένα. Μέσα από αυτές τις οπτικές, επαναπροσδιορίσα τι είναι σημαντικό για μένα και τι όχι.
Τι μένει, λοιπόν, από αυτές τις απώλειες;
Αν κάτι ενώνει αυτές τις εμπειρίες είναι ότι η απώλεια λειτουργεί ως σημείο εσωτερικής αναδιοργάνωσης και προσωπικού επαναπροσδιορισμού.Μας καλεί να ξανασκεφτούμε:
-
τι έχει πραγματικά αξία,
-
πού επενδύουμε τον χρόνο μας,
-
πώς σχετιζόμαστε με τους ανθρώπους γύρω μας,
-
και πώς επιθυμούμε να ζήσουμε από εδώ και πέρα.
Η απώλεια πονά, αλλά συγχρόνως φωτίζει δρόμους που ίσως να μην βλέπαμε διαφορετικά.
Κι έτσι, μέσα από το σκοτάδι της, μπορεί να γεννηθεί μια νέα προοπτική:να ζήσουμε με περισσότερη επίγνωση, αυθεντικότητα και παρόν.
Add comment
Comments